Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Πολυτεχνείο 1973: Αφιέρωμα (α' μέρος)...

Ένα μικρό αφιέρωμα στην ελευθερία, στη δημοκρατία και στον αγώνα που έκαναν ορισμένοι άνθρωποι για να μπορούν αυτές οι αξίες να είναι ισχυρές και αυτονόητες.

Ένα υπέροχο βίντεο "στολισμένο" με ένα μοναδικό τραγούδι από μια μεγάλη θεατρική παράσταση που ανέβηκε το 1974: "Το μεγάλο μας τσίρκο". Ένα τραγούδι με στίχους διαχρονικούς (όπως αποδεικνύεται περίτρανα σήμερα), τους οποίους και παραθέτουμε στη συνέχεια...

Τραγούδι: "Το μεγάλο μας τσίρκο"
Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης, Τζένη Καρέζη
Δίσκος: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ (1974 και 2003)

video
Οι στίχοι του τραγουδιού
Μεγάλα νέα φέρνω από κει πάνω                                    Το ριζικό μου ακόμα τι μου γράφει 
περίμενε μια στάλα ν' ανασάνω                                       το μελετάνε τρεις μηχανορράφοι 
και να σκεφτώ αν πρέπει να γελάσω,                            Θα μας το πουν γραφιάδες και παπάδες
να κλάψω, να φωνάξω, ή να σωπάσω.                         με τούμπανα, παράτες και γιορτάδες.
Οι βασιλιάδες φύγανε και πάνε                                       Το σύνταγμα βαστούν χωροφυλάκοι  
και στο λιμάνι τώρα, κάτω στο γιαλό,                          και στο παλάτι μέσα οι παλατιανοί 
οι σύμμαχοι τους στέλνουν στο καλό.                         προσμένουν κάτι νέο να φανεί. 
Καθώς τα μαγειρέψαν και τα φτιάξαν                           Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες, 
από ξαρχής το λάκκο τους εσκάψαν                             ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες. 
κι από κοντά οι μεγάλοι μας προστάτες,                     Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι, 
αγάλι-αγάλι εγίναν νεκροθάφτες                                   σαράντα με το λάδι και το ξύδι
και ποιος πληρώνει πάλι τα σπασμένα                        κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε, 
και πώς να ξαναρχίσω πάλι απ' την αρχή                   βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί 
κι ας ήξερα τουλάχιστον γιατί.                                        τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί.

Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.
Οι αγώνες πούχεις κάνει δεν φελάνε
το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε.
Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή,
του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί.